Wat vooraf ging

Lieselot Verdonck is op zondag 22 juli 2007 vertrokken naar Ghana om 9 weken lang vrijwilligerswerk te doen in het weeshuis ‘The Good Samaritan Orphanage’ in Akwakwaa, ongeveer 80 km van de hoofdstad Accra.

Haar taak bestond er in om (samen met andere vrijwilligers) ’s morgens de kleintjes te wassen, aan te kleden, eten te geven en les te geven, (elementair) Engels en rekenen.

Ongeveer één keer per week kon ze vanuit een internetcafé in de nabije stad per e-mail contact opnemen met het thuisfront en ze schreef dan :

‘De kindjes in het weeshuis zijn zo verschrikkelijk lief. Het baby’tje van 8 maanden is wel vreselijk mager. Hij ziet eruit alsof hij 3 maanden oud is. Ze geven hem niet genoeg eten. Maar ja, alle kinderen krijgen niet veel eten, want het weeshuis is heel arm. Als er geen geld voor eten is, dan slaan ze een maaltijd over... De kindjes hebben soms van 8u niet meer gegeten tot 17u....’

‘Sinds mijn komst in het weeshuis zijn er al 7 nieuwe kindjes. Vorige vrijdag 4 van dezelfde familie. Hun ouders zijn omgekomen in een auto-ongeluken de kindjes kijken zo ongelukkig en zeggen haast geen woord. Gisteren is er een baby’tje van 7 maanden aangekomen en sorry om het zo cru te zeggen, maar ik dacht dat ik een skeletje in mijn armen hield...’

Het weeshuis had geen drinkbaar water en geen elektriciteit.

Al het water kwam uit de rivier. In die rivier baden de mensen uit het dorp, wassen ze hun kleren. Het eten werd klaargemaakt met water uit de rivier, de weesjes dronken zelfs dit water.

Het thuisfront, de ouders van Lieselot en nonkel Peter van Verdographics, vond meteen – samen met Lieselot – dat daar toch iets moest aan gedaan worden. We weten dat we niet al het leed van de wereld kunnen oplossen. Vele kleine beetjes kunnen echter toch helpen. Het is niet de bedoeling om hier aan politiek te doen, maar als de overheid onze rijkdom wil afschermen van economische vluchtelingen, dan kunnen we minstens een inspanning doen om de ontwikkelingskansen ter plaatse te verbeteren.

‘Water is een beperkte natuurlijke rijkdom en een publiek goed, fundamenteel voor leven en gezondheid. Het mensenrecht op water is essentieel om een leven in menselijke waardigheid te kunnen leiden. Het is een voorwaarde voor de realisatie van andere mensenrechten. Het mensenrecht op water geeft iedereen recht op voldoende, veilig, aanvaardbaar, fysisch bereikbaar en betaalbaar water voor persoonlijk en huishoudelijk gebruik. Een adequate hoeveelheid veilig water is noodzakelijk om sterfte door uitdroging te voorkomen en de kans op watergerelateerde ziekten te verkleinen, om te verbruiken, te koken en om in persoonlijke en huishoudelijke hygiënische behoeften te voorzien.’ (UN, 2002, Economic and Social Council, Committee on Economic, Social and Cultural Rights, The right to water (Articles 11 and 12 of the International Covenant on Economic, Social and Cultural Rights, General Comment No 15 (2002) E/C.12/2002/11).

Verschillende mogelijkheden werden onderzocht via lokale specialisten. Een waterput bleek daar een slechte oplossing; duur én in het droge seizoen zit het water heel diep én het zou vermoedelijk zout smaken. Opzoekingen op internet bevestigden die analyse. De beste oplossing was aansluiting op de waterleiding die door het dorp bij het weeshuis loopt (het weeshuis ligt aan de buitenkant van Akwakwaa). Omdat de publieke watervoorziening daar nogal eens durft uit te vallen voor een paar dagen, waren er ook twee grote watertanks van 7.000 liter elk nodig, als ‘buffer’.

Vanaf 22.08.2007 zijn we met een mailing gestart. Honderden vrienden, kennissen, klanten, leveranciers werden aangesproken. Er kwam een paginagrote publicatie in ‘Hèt Advertentieblad’ (uitgave Passe-Partout Knokke-Heist en omgeving) en een oproep in Publishop (uitgave Passe-Partout Brugge en omgeving).

Het resultaat is zonder meer fantastisch: We collecteerden tot op heden meer dan 20.000 €.

En terwijl het geld binnenstroomde, was er uitvoerig overleg binnen de familie. We wilden absoluut zeker zijn dat het waterproject optimaal werd gerealiseerd. En er waren kritische geluiden in onze omgeving over corruptie en oplichting in Afrika… Uitvoerig overleg was er ook met SYTO. SYTO begeleidt vrijwilligers uit diverse uithoeken van de wereld die in Ghana komen werken.

Tina van SYTO, Charity (directrice van het weeshuis), Lieselot (die op dat ogenblik nog ter plaatse was) en contacten met mensen in België met ervaring in Afrika, overtuigden ons dat de offerte van de lokale firma correct was. En op die manier steunen we ook de lokale economie.

De aannemer is al op vrijdag 7 september 2007 met de werken in Ghana begonnen, dit is minder dan drie weken na de opstart van de actie.

Inmiddels was Lieselot vrij ernstig ziek geworden, ze had ondermeer giardiasis opgelopen, een darmparasiet en dat bracht haar op korte tijd in ziekenhuizen in Swedru en Accra. De band tussen het rivierwater en de giardiasis is overduidelijk en sterkte ons in de overtuiging dat ons project absolute noodzaak is.

In Swedru werd ook malaria bij Lieselot vastgesteld. Het huisfront stond op het punt de verzekering in te schakelen om Lieselot te repatriëren, maar de medicatie in het ziekenhuis van Accra ‘pakte’ vrij snel en Lieselot wou blijven.

Inmiddels zijn de ‘waterwerken’ volledig afgewerkt en we zijn volop nieuwe plannen aan het maken.

Het waterproject heeft immers maar zo’n 25 % van de ingezamelde gelden gekost. We hebben dus nog heel wat ruimte om bijkomende hulp te bieden aan het weeshuis.

Het was altijd onze stille hoop dat we meer zouden kunnen doen en dat is absolute werkelijkheid geworden.

Bovendien werkte de actie inspirerend voor andere vrijwilligers. Petra van Duitsland werkte als vrijwilliger in het noorden van Ghana, maar had de eerste week samen met Lieselot opleiding in Accra. Zij kwam Lieselot bezoeken in het weeshuis en haar echtgenoot in Duitsland is daarna een actie opgestart die zal toelaten het weeshuis aan te sluiten op elektriciteit.

Wat zijn onze verdere plannen ?

Dit vergt in de eerste plaats verder overleg met de mensen ter plaatse.

Tina van SYTO kwam in november naar België, hetgeen de gelegenheid bood voor uitvoerig overleg.

We denken aan het structureel verbeteren van de voedselvoorziening, via fruitbomen, moestuin, kippen, geiten. We denken hierbij ook aan muskietennetten als malariapreventie.

Charity, de directrice van het weeshuis wordt een dagje ouder (nu 51 jaar) en kan zelfs met de vrijwilligers niet al het werk alleen aan. Het weeshuis zal een vaste werknemer in dienst goed kunnen gebruiken.

Er moet voorts dringend iets gedaan worden aan het onderwijs. Dit alleen via vrijwilligers oplossen blijkt utopisch. Kinderen van 12 jaar in het weeshuis kunnen niet lezen. Lieselot vertelt dat toen de wateringenieurs met een Toyota in het weeshuis aankwamen, de kinderen de letters op de auto spelden ‘t-o-y-o-t-a’ en ze meenden dan ‘car’ te lezen…

Het is niet onze intentie overhaast te werk te gaan. Eén ding is absoluut zeker. De opbrengst van de actie zal integraal en zonder afhouding van welke kosten dan ook overgemaakt worden aan het weeshuis.

Dat is ons voordeel tegenover de officiële ngo’s die inzamelacties doen (die daarom niet minder lovenswaardig zijn). Wij hebben geen personeels- of andere kosten in België. Alle kosten voor bv. wissel en geldtransfers naar Ghana zullen door de familie worden gedragen.

Giften zijn uiteraard nog steeds welkom. Bedankt !

Lieselot Verdonck
Ingrid Neirinck
Jean Verdonck
Peter Verdonck

Bankrekening project weeshuis : 083-4460886-53